دان قهوه گیشا اتیوپی

مبدا و فرآوری

گیشا اسم یک واریته است، مثل این‌که بگویی یک نوع خاص انگور، نه یک منطقه یا اندازه‌ی دانه. این واریته اولین بار در جنگل‌های اتیوپی پیدا شد و بعدها به آمریکای مرکزی هم رفت. با این حال همان نسخه‌ی اتیوپیایی‌اش هنوز جزو کمیاب‌ترین‌ها حساب می‌شود؛ این لات هم گاهی با اسم گیشا ویلج شناخته می‌شود. فرآوری‌اش شسته است، عمدی و حساب‌شده؛ چون هر روش دیگری یک لایه‌ی طعمی اضافه می‌آورد که همان ظرافت گیشا را زیرش گم می‌کند. درجه‌بندی این لات هم با امتیاز کاپ سنجیده می‌شود، نه با سایز دانه؛ عددی که فقط از یک کاپینگ رسمی و چند داور به دست می‌آید.

طعم توی فنجان

بوی گل یاس قبل از رسیدن فنجان به دهانت می‌رسد. روی زبان برگاموت می‌آید، همان طعمی که توی چای ارل‌گری هم هست، با یک حس چای بهاره‌ی تازه. ته‌مزه هلوست، شیرین و آبدار. بدنه سبک است، شبیه یک چای غلیظ‌تر از حد معمول، ولی اسید زنده و روشن نگهش می‌دارد. هیچ لایه‌ی سنگینی توی این کاپ نیست؛ همه‌چیز روی نوک زبان می‌ماند، نه ته حلق.

پیشنهاد دم‌آوری

این لات با دم‌های سریع بهتر جواب می‌دهد؛ اگر آب زیادی کند از دان عبور کند، تلخی جای گل و برگاموت را می‌گیرد. اینجا یکدستی آسیاب بیش از هر چیز تعیین‌کننده است و راهنمای آسیاب قهوه نشان می‌دهد چرا. اگر اسپرسوی سبک دم می‌کنی، دوز را کم نگه دار و شات را کوتاه بگیر؛ فقط همین‌طوری آن ظرافت گلی از زیر شدت کافئین بیرون می‌آید.

نگهداری

بسته را محکم ببند و دور از نور و رطوبت نگه دار. عطر گلی این لات از هر قهوه‌ی دیگری در این مجموعه زودتر می‌پرد؛ در سه هفته‌ی اول مصرفش کن.

برای چه کسی مناسب است

کسی که می‌خواهد بفهمد چرا اهل قهوه حاضرند برای یک واریته پول بیشتری بدهند، باید همین گیشا را امتحان کند. فرقش با یک قهوه‌ی معمولی از همان جرعه‌ی اول حس می‌شود. کافه‌هایی که یک لات ویژه برای مناسبت یا مشتری خاص می‌خواهند هم همین‌جا را نگاه کنند.