دان قهوه اسپشیالتی پروسس‌خاص (هانی/ووش‌ووش/ماراگو)

مبدا و فرآوری

فرآوری عسلی جایی بین شسته و خشک می‌ایستد. گیلاس له می‌شود، ولی برخلاف روش شسته، لعاب شیرین دورش شسته نمی‌شود؛ همان‌طور روی پوست پارچمنی می‌ماند تا زیر آفتاب خشک شود. رنگ همین لعاب باقی‌مانده است که به این فرآوری اسم عسلی داده، چون بعضی وقت‌ها پوست پارچمنی رنگی شبیه عسل به خودش می‌گیرد. این روش کار بیشتری از فرآوری معمولی می‌برد. باید مدام دانه‌ها را زیر آفتاب چرخاند تا یک‌دست خشک شوند و کپک نزنند. همین سختی است که تولید را محدود و لات را کمیاب می‌کند. یکی از لات‌های همین گروه با اسم هانی چالا شناخته می‌شود؛ همه با گرید ۸۶ به بالا. رست این لات‌ها هم در مبدا انجام شده و رست در مبدا توضیح می‌دهد این کار چه فرقی در فنجان می‌گذارد.

طعم توی فنجان

عسل اولین چیزی است که می‌گیری، غلیظ و چسبنده روی زبان. کارامل پشت سرش می‌آید، بعد یک رگه‌ی میوه‌ی استوایی و عطری از گل سفید که فنجان را سبک‌تر از حد بدنه‌اش نشان می‌دهد. شیرینی این لات از بالاترین‌های کل مجموعه است؛ نه شیرینی تصنعی، بلکه همان قند طبیعی گیلاس که فرآوری عسلی نگهش داشته. اسیدش متوسط است و اجازه نمی‌دهد شیرینی به سنگینی بی‌مزه تبدیل شود.

پیشنهاد دم‌آوری

برای پوراوور آسیاب را کمی ریزتر از معمول بگیر؛ این لات دوست دارد آب کندتر از لایه‌های شیرینش عبور کند. اسپرسوی سبک هم گزینه‌ی خوبی است، ولی دوز را استاندارد نگه دار؛ دوز بالا شیرینی را به سمت سنگینی می‌برد نه وضوح.

نگهداری

بسته را محکم ببند و دور از نور و رطوبت بگذار. شیرینی عسلی این لات از همه‌ی لات‌های مجموعه زودتر افت می‌کند، پس بهتر است در دو سه هفته‌ی اول تمامش کنی.

برای چه کسی مناسب است

کسی که یک بار قهوه‌ای شبیه دسر امتحان کرده و دنبال تکرار همان حس است، باید سراغ این گروه بیاید. کافه‌هایی که دنبال یک لات داستان‌دار برای معرفی به مشتری‌های کنجکاوند هم می‌توانند هانی چالا را به‌عنوان پیشنهاد ویژه روی منو بگذارند.