قهوه ۱۰۰٪ روبوستا

ترکیب و رست

این قهوه هیچ عربیکایی ندارد؛ روبوستای خالص است. توی این خانواده هرچه سهم روبوستا بالاتر برود، کف روی اسپرسو غلیظ‌تر و تلخی پررنگ‌تر می‌شود؛ این ترکیب همان نقطه‌ی نهایی همین قاعده است. رستش مدیوم دارک است، همان درجه‌ای که تلخی روبوستا را کنترل می‌کند و نمی‌گذارد طعم سوخته بزند. این رست در مبدا انجام شده و اگر می‌خواهی بدانی چرا این ترتیب مهم است، رست در مبدا ماجرا را باز کرده است. شیرینی توی فنجان کم است و اسید تقریبا صفر؛ همه‌چیز روی قدرت خالص تمرکز دارد.

طعم توی فنجان

طعم غالب شکلات تلخ و بادام‌زمینی است، با ته‌مزه‌ی چوب که فنجان را خشک و جدی نگه می‌دارد. بدنه‌اش از همه‌ی محصولات این خانواده سنگین‌تر است. تلخی صاف و مستقیم می‌آید، بدون هیچ پیچیدگی میوه‌ای یا اسیدی؛ اگر دنبال یک اسپرسوی بی‌تعارف و پرقدرتی، دقیقا همین را می‌خواهی.

پیشنهاد دم‌آوری

توی موکاپات هم جواب می‌دهد؛ فقط آسیاب را یک درجه درشت‌تر بگیر. برای شیرقهوه یا قهوه‌ی ترک هم گزینه‌ی خوبی است، چون تلخی‌اش زیر شیر یا شکر گم نمی‌شود.

نگهداری

بسته را بعد از باز کردن محکم ببند و جای خنک و دور از نور بگذار. چون اسیدش تقریبا صفر است، دیرتر از قهوه‌های ملایم‌تر طراوتش را از دست می‌دهد. با این حال بهتر است مصرفش را در چهار پنج هفته تمام کنی تا کرما و رایحه‌اش کامل بماند.

برای چه کسی مناسب است

اگر دنبال یک اسپرسوی پرقدرت، تلخ و پرکرما هستی، این گزینه‌ی توست. کافه‌هایی که مشتری‌شان طعم غلیظ و کف سنگین می‌خواهد، این ترکیب را پایه‌ی کارشان می‌گذارند. اگر اهل قهوه‌ی ملایم و میوه‌ای هستی، این محصول احتمالا خیلی تند خواهد بود.